Zet stappen en vertrouw!

stappen zetten en vertrouwen‘Stappen zetten’ bepaalt mijn leven sinds ik 2 maanden geleden mijn voet verbrandde. Ik leer zoveel over stappen zetten. Fysiek en emotioneel zie (en voel) ik hoeveel stappen ik moet zetten om een kopje koffie te maken. Voel ik hoe 1 stap teveel kan zijn. Letterlijk. Moet ik weer leren lopen, lijkt het wel. Grote stappen. Kleine, langzame stappen. Minuscule stappen, als dat het enige is wat mogelijk lijkt. Stappen die ik wel wíl zetten, maar niet durf. Stappen die ik fysiek moet zetten, maar niet kan.

Ik leerde hoe ik de fysieke stappen zo makkelijk mogelijk kon maken en het aantal te minimaliseren. Maar ook hoe heerlijk het  gisteren was om zonder nadenken naar dat mooiste plekje in het bos te wandelen en genieten. Genieten van een flinterdun laagje sneeuw in het bos. Het is genoeg om de verstilling van sneeuw te voelen. Het geknisper van de sneeuw onder mijn voeten. De ijskristallen in de zon te zien glinsteren. De schoonheid van de kale bomen die prachtig afsteken tegen het wit te bewonderen. Het is zo heerlijk om hier te zijn. Om dit te ervaren. Om hierheen te wandelen. De vrijheid. En op dit moment denk ik aan mijn verbrande voet.

Het is echt nog maar 2 maanden geleden dat ik letterlijk geen stap kon zetten. Dat iedere stap die ik zette me door de grond liet gaan van de pijn. De machteloosheid. De woede en frustratie. De pijn en uitzichtloosheid van dat moment, ik voel het nog in heel mijn lijf.

Wat ik wel zag, was dat mijn voet veranderde. Ik ZAG de verbetering. Met minuscule stapjes, en misschien niet elke dag, maar toch. Die plek op mijn voet zag er steeds anders uit. Beter. Mijn voet was echt aan het herstellen, al duurde het nog zo lang.

Vertrouw op jezelf

Hoe kan je vertrouwen hebben door alle narigheid heen? Door de chaos, de wanhoop heen?

  • Soms moet een ander het tegen je zeggen. Zeggen dat het goedkomt. Of je dat nou gelooft op dat moment, of (nog) niet.
  • Soms moet je vergelijken. Vergelijken met een eerdere situatie, waar je ook doorheen bent gekomen. Zoals ik dat deed toen ik mijn voet vergeleek met mijn frozen shoulder. Dat duurde anderhalf jaar om te herstellen, maar het gebeurde. Dus waarom zou ik nu niet herstellen? En waarom niet sneller?
  • Soms moet je je emoties er eerst helemaal laten zijn. Je mag bang zijn. Je mag de tranen laten stromen. Je mag de wanhoop en ellende voelen. Ga er doorheen. Voel het, druk het niet weg. Alleen als je het echt voelt kun je er doorheen. Als je het echt voelt, de tranen gewoon laat stromen zonder ze te veroordelen, voel je de emotie vaak wegvloeien. Voel je de pijn verminderen.

Ik leerde dat ik moest gaan vertrouwen op mijn lijf. Dat ik moest luisteren naar mijn lijf. Geloof me, als iedere stap zoveel pijn doet, leer je wel luisteren. Luisteren naar een lijf dat zegt Stop! Niet verder. Nu niet. Zoek maar een andere oplossing. (oftewel: vraag hulp! Doe het niet alleen!)

Ik moest leren vertrouwen op mijn lijf dat aan het herstellen was.

Vertrouwen dat ik steeds meer en beter zou kunnen lopen.

Vertrouwen dat het over zou gaan. Dat de situatie voorbij gaat.

Vertrouwen dat het goedkomt. Het innerlijk weten dat het goed komt.

sneeuwaagjeAl die lessen…

En nu? Nu kan ik weer redelijk gewoon lopen. En ik heb ontzettend veel geleerd. Over vertrouwen dus.

  • Over minuscule stappen, dat zijn OOK stappen.
  • Over de wanhoop, die echt voorbij ging. De verlamming van de wanhoop die verdween.
  • Over mijn hart. Want ook op de meest ellendige momenten wil mijn hart me van alles vertellen. Mooie dingen.

Ik hoef ‘alleen maar’ een pen en papier te pakken en mijn pen op het papier te zetten. Als ik maar ging schrijven.Als ik maar opschreef waar ik die dag dankbaar voor was. Hoe klein ook. Er is altijd IETS om dankbaar voor te zijn.
Als ik me er maar overheen zet dat het helemaal goed moet zijn. Dat wát ik schreef was ‘niks’, vond ik. Niet te publiceren als blog, dus ‘niets’. Natuurlijk klopte dat niet, want al was het alleen maar van me af schrijven, het was zeker nodig. Oké, ik heb verdraaid weinig gedeeld met jou. Dat IS maar gewoon zo. Ik mag het oordeel dat het anders moet zijn loslaten. Nóg zo’n grote les: oordeel loslaten…

Oordeel loslaten

Herken je dit? Soms zet je moeiteloos alle stappen die nodig zijn. Soms dwingt het leven je om een pas op de plaats te maken. In welke situatie leer jij het meest over stappen zetten? Wat leer jij?

Wat vind jij van stappen zetten? Wordt je er blij van? Of kost het je moeite? Wat gebeurt er als je loslaat dat dat ‘goed’ of ‘slecht’ is. Dat de situatie er is om je iets te leren. Heel veel te leren. Wat wil het je zeggen? Ben je bereid om de les te leren en daarvan te groeien? Als mens te groeien?

Wat als je het oordeel ‘goed’ of ‘slecht’ (in al z’n varianten) loslaat?

Wat als je veel meer kunt dan je nu voor mogelijk houdt?

Wat als er veel meer mogelijk is?

Ik weet zeker dat ik ontzettend veel geleerd heb. En er sterker uitgekomen ben. En jij?

Wil jij ook ervaren hoe je in alle situaties kunt schrijven en daardoor luisteren naar wat je hart je wil vertellen? Stuur me dan een email en we maken een afspraak voor een skype sessie. Je gaat dan schijvend luisteren naar je hart. Echt. En dat is magisch mooi!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.