Bevroren en verbrand liggen heel dicht bij elkaar… en leren me dezelfde lessen

Bevroren en verbrand heel dicht bij elkaar‘AAAUUU!’

Het ene moment maakte ik een welverdiend kopje thee voor mezelf. Het volgende moment lag het kokendhete theewater over mijn voet. AAAUUUUU!!!!  In een reflex trok ik mijn sok uit en stormde naar boven, voor zover dat gaat met een verbrande voet.

De douche koelde mijn voet. De pijn was verschrikkelijk. De paniek onbeschrijfelijk.
‘Hoe komen de kids nu thuis van school? Wat gebeurt me hier nou? Hoe lang gaat dit duren? Dit kan er ook nog wel bij vandaag… bovenop waar we al mee te dealen hebben… Waarom gebeurt mij, en ons, dit. Het is oneerlijk.’
Ik denk dat je je voet niet hoeft te verbranden om iets van mijn gedachten te herkennen. Toch?

Al die negatieve gedachten, de paniek, de angst, het overspoelde me. In een waas belde ik een vriendin. Ik kon dit niet alleen aan… Ze kon niet veel meer doen dan me aanhoren. Me laten praten. Huilen. Schreeuwen. Maar wat was ik blij dat ze er voor me was.

De minuten leken uren te duren. Of was het andersom. Ik weet het niet. Maar uiteindelijk was mijn voet voldoende gekoeld. Ik werd naar de huisarts gebracht die mijn voet verzorgde. De kids werden opgehaald van school. Wat moet ik zonder mijn lieve buren die zo voor me klaarstaan. Daarna kon ik even op adem komen met een kopje thee, bij de buurtjes op de bank. Over dankbaar zijn gesproken!

De echte paniek en wanhoop bleef steeds terugkomen. De pijn was zo intens. Zo heftig. Ik kon niks. Niet eens opstaan zonder die afschuwelijke pijn. En ja, soms móet je nou eenmaal even overeind… Ik kon tegen de pijn vechten, of tegen wat er allemaal niet lukte en het enige wat dan gebeurde, was de paniek die me overspoelde. Letterlijk met alle tranen van onmacht en wanhoop. Geen goed idee dus. Maar pijn doet rare dingen met een mens. Met mij in ieder geval.

Dit is me eerder gebeurd

Midden in alle pijn en wanhoop vond ik een vergelijkbare situatie in mijn leven.  Een jaar of 6 geleden. Ik had een frozen shoulder. Dat betekende dat ik mijn rechterarm geen millimeter kon bewegen zonder pijn die als bliksemflitsen door mijn arm en hand schoten. En ja, mijn schouder was ‘bevroren’ en mijn voet is ‘verbrand’. Het lijkt een tegenstelling, maar eigenlijk is de situatie best vergelijkbaar.

Dus, als ik nou eens kijk wat ik tóen geleerd heb, en dat toepas op wat er nu gebeurt? Oké, dan weet ik een paar dingen zeker:

  • Het gaat over.

Herstel kost tijd, misschien veel tijd. Maar mijn lijf gaat herstellen.
Het duurde 1,5 jaar met mijn schouder, maar hij herstelde.
En ja, het herstel van mijn voet duurt ook langer dan verwacht, maar ik hou me vast aan ‘ik weet dat het overgaat’. De pijn wordt al minder. Ik moet vertrouwen op mijn lijf dat het zichzelf herstelt.

  • Ik moet me overgeven om het te accepteren.

Ik kan er niks aan veranderen, het is gebeurd. Dat moet ik accepteren. Erkennen ook dat het er is. Dat het me iets wil vertellen. Dat ik er iets van mag leren. Ik weet nog niet precies wat die les is. Of toch wel.
Toen met mijn schouder had het te maken met geduld. Vertrouwen. Vertrouwen in mijn lijf en in mijn fysiotherapeut. Overgeven aan wat er is. Ik moest de uitkomst zelfs grotendeels in de handen van die ander leggen. Ik kon er zelf geen beweging in krijgen. Dat moest ik aan de fysio overlaten.

Nu voelt het alsof ik weer moet leren open. Eigenlijk moet dat ook. En weer vertrouwen hebben dat mijn voet mij kan dragen. De beweging in mijn schouder kwam terug. Met veel geduld en pijn, maar het kwam terug. En is weer helemaal normaal.

Overgave betekent ook hulp accepteren. Hulp vragen zelfs. En accepteren dat de degene die mij helpt, dat anders doet dan ik zelf zou doen. Die controle loslaten. Weten dat het OK is. Ik mag ze gewoon laten helpen. Dankbaar zijn voor de hulp.

  • Blijf in het NU

Hier wist ik toen mijn schouder bevroor nog helemaal niks van. Maar het is zo belangrijk om aanwezig zijn bij wat er is. NU op dit moment. Zorgen en angst over wat er gebeurd is of over wat er misschien wel gaat gebeuren in de (nabije) toekomst… je hebt er niks aan. Het kost alleen maar ontzettend veel energie. Want het enige moment waar je bent is NU.

En meestal is het NU goed. Op dit moment. Niet denken aan wat er een minuut geleden gebeurd is. Of wat er straks of volgend jaar misschien gaat gebeuren. Het is goed. Het is goed met jou. Op dit moment

Op dit moment zit ik hier op de bank te schrijven, luister ik naar prachtige muziek en geef ik mijn voet de rust die hij nodig heeft om te herstellen. En ja, op dit moment is het goed. En ik durf te beweren dat het met jou, op dit  moment ook goed gaat. Je leest mijn verhaal (dankjewel daarvoor).

Bijna altijd is dat moment, NU, goed. Oké het moment van de hete thee over mijn voet was niet zo goed, maar ik snap ook wel hoe het komt dat het gebeurde. Ik was er met mijn hoofd niet bij. Had lopen rennen als een gek, nog even dit doen en dat. Ik maakte me zorgen om wat er met mijn dochter ging gebeuren. Totaal afgesneden van het NU. Hopende dat dat momentje van een kopje thee me even een moment van rust zou geven. Nou…

Welke uitdagingen krijg jij op je bordje?

Waar heb jij mee te maken op dit moment. Hoe daagt het leven jou uit? Fysiek? Emotioneel? Mentaal? Wat doe jij midden in die situatie? Hoe ga jij ermee om? Hoe red jij het?

 

Eén ding weet ik zeker: Wij kunnen dit aan. Jij jouw siutatie. Ik de mijne. Op een of andere manier. Uiteindelijk gaat dit voorbij. Vind je het lastig om dat te geloven? Geloof me, ik kan dat ook niet  echt geloven als ik me wanhopig en hopeloos voel. Maar ik WEET dat we het kunnen. Wij zijn zo enorm krachtig. Jij bent zo enorm krachtig. (wel grappig dat ik eerst ONGELOFELIJK krachtig opschreef…. Want dat is het nou net NIET…)

 

Naar het NU komen? HOE dan?

Hoe je weer ‘in het NU’ komt? Een manier is om diep te ademen. En te voelen wat er in je lijf gebeurt als je diep ademt. Als er íets is wat NU gebeurt is het je ademhaling. Dus als je daarop focust, kan het niet anders dan dat je in het NU terechtkomt. En dwaal je weer af… gewoon weer terug naar je ademhaling. Vind dat NU-moment… blijf ademen en focussen tot je het gevonden hebt. Dat moment is OK!.

Ja, soms lijkt het onmogelijk om te ademen. Dan beneemt de pijn (fysiek of emotioneel) letterlijk de adem. Ieder moment dat het DAN lukt om wel bewust adem te halen is geweldig. Diep in…. En langzaam uit… gewoon ademen. Focussen. Luister eventueel naar mooie rustgevende muziek ondertussen, dat kan zeker helpen.

Concentreer je op je ademhaling. In…. en uit…. Rustig  en langzaam doorademen. Doe het nu maar.
Zie je dat je het kunt?
Ik ben trots op je!

 

1 reactie op “Bevroren en verbrand liggen heel dicht bij elkaar… en leren me dezelfde lessen”

  1. Saskia van Riet

    Mooi geschreven, ik herken het helemaal! Probeer wel zo veel mogelijk in het NU te zijn en dat lukt me aardig. Maar soms ………….
    Hoop dat je voet al betert en dat je al wijzer bent geworden wat betreft de situatie rondom je dochter! We kunnen een keer afspreken ( gewoon voor gezellig) als je het leuk vindt?

    groetjes en liefs Saskia xxx

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.