Himmelfahrtstrasse

14899719_s

 

Wat een rare dag was dat gisteren. Zo’n dag vol herinneringen. Een zolder vol. Mooie, bijzondere, verloren gewane momenten om te koesteren. Nare ellendige dingen die ik zo snel mogelijk weg wil gooien. En dat doe ik dan ook met heel wat oude spullen. Heerlijk zeg om zo de zolder op te ruimen.

Het zijn niet alleen mijn eigen herinneringen die de dag tekenen. Het is dodenherdenking. En dus horen we overal op tv de verhalen van toen. Van de kinderen van degenen die de oorlog meemaakten. Want er zijn nog maar zo weinig overlevenden van de oorlog ‘over’. Dat klinkt wel heel raar… Ik kan me al nauwelijks voorstellen dat je zó oud kunt worden als je de verschrikkingen van de oorlog hebt meegemaakt. En dus moeten wij, de kinderen van (vér) na de oorlog, de verhalen levend houden. Doorgeven. Vastleggen op wat voor manier ook. Vertellen aan onze kinderen, en zij aan die van hen. Zo de oorlog levend houden. Niemand mag dit ooit vergeten. Dit mag nooit meer gebeuren.

 

14756695_s200.000 keer 1 persoon

En dus hier het verhaal dat me het meest aangreep. Van de himmelfahrtstrasse van Sobibor. Zoals Ivar, een Nederlandse archeoloog die deze verschrikkelijke plek blootlegt, vertelt. Iedereen kan zo zien hoe het eruit gezien heeft. Hij vertelt van een naamplaatje van een jongetje van 6 dat ze opgegraven hebben en dat dan aan de nabestaanden gaan teruggeven. Het maakt het ineens heel persoonlijk. ‘Het enorme én ongrijpbaar grote getal van 200.000 lichamen in een massagraf verandert nu in 200.000 keer 1 persoon,’ vertelt hij.

 

Kronkelend door het bos

De mensen die naar Sobibor getransporteerd werden en er aankwamen, liepen hun laatste meters over de “himmelfahrtstrasse”. Een smal pad door het bos, dat een beetje kronkelde, zodat ze pas op het allerlaatste moment de plek zouden zien waar ze naartoe gingen: hun dood tegemoet.

Ik heb geen idee of de mensen die op die himmelfahrtstrasse liepen in de hemel geloven. Maar ik weet zeker dat deze weg ze er heeft gebracht. Op wat voor manier dan ook. En ja, nadat ze eerst de hel hebben doorgemaakt…

 

3 vlammetjesDe verhalen vertellen

Afschuwelijk. Ik kan me er eerlijk gezegd geen voorstelling bij maken hoe dat echt was. Wanhoop. Paniek. Woorden schieten tekort. Maar dat dit verhaal, en al die andere verhalen verteld moeten blijven, dat weet ik zeker. Dit is mijn hele kleine steentje die daaraan wil bijdragen.

Dit mag niemand ooit vergeten. Dit nooit meer!

Wat ben ik blij dat wij hier nu in vrijheid kunnen leven.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.