Toeval? Dacht het niet

Leef en schijf uit je hart mentorToevalligheden. Ken je ze? Je denkt aan je vriendin die je al een tijdje niet gesproken hebt. Die ga je vanavond bellen. En ’s avonds sta je met de telefoon in je handen, klaar om haar nummer op te zoeken, en daar gaat de telefoon. Díe vriendin. Toeval? Echt niet!

Wat mij laatst gebeurde: Ik had een mail geschreven aan mijn coach, om te vertellen hoe het ging. Dat was al een tijdje geleden. En nog voor ik de mail verstuurd had, kreeg ik een mail van hem waarin hij vroeg hoe het met mij ging.

Waar wacht je op?

Ik geloof niet meer in toeval. Teveel ‘toevalligheden’ voor mij.  Dit is de bedoeling. Hier moet ik iets mee. Nee, hier mág ik iets mee. Dit zou wel eens waarheid voor mij kunnen bevatten. Hier spreekt misschien wel mijn intuïtie. Ga ik ernaar luisteren? Of negeer ik het?

En een beetje ‘accountability’ (een vriendelijke schop onder m’n kont) helpt zeker wel mee. Vooral omdat ik makkelijk uitstel. Blijf denken, dromen, ideetjes verzamelen, schrijven, dromen. Maar actie…? Over een paar maanden misschien, als ik er klaar voor ben. Maar ja, wanneer ben ik klaar dan?

Nu ook, een prachtig idee, waar ik heel veel energie van krijg. Wat ik echt prachtig én super spannend vind. Maar nu ik 4 keer in 1 week hoor en lees: ‘Waar wacht je op, je bent er wel klaar voor…’ Dat is me iets te toevallig. Hier mag ik ‘gewoon’ naar luisteren. Dit klopt.

Ik stap middenin mijn rol als mentor

Mijn hoofd sputtert hoor: Je bent nog niet klaar… Je moet eerst…. Jij???

Maar het voelt zo wáár. Ik GA dit doen. En nee, ik ga niet wachten. Ik ga het NU doen:

Ik ga mensen (jou?!) helpen om te leven én te schrijven vanuit hun hart. Als mentor.

Omdat ik zo ontzettend goed weet hoe het is om je totaal leeg te voelen. Alleen. Totaal afgescheiden van alles en iedereen. Van wie je echt bent. Alleen. Eenzaam. Alleen maar aan het rennen om aan alle verwachtingen van iedereen te voldoen. Maar waar blijf je zelf? Nergens. Ik weet hoe het is om daar te zijn.
Maar toen ik vier jaar geleden kon ervaren en leren hoe het is om echt in contact te komen met mijn gevoel. Met mijn hart. Met mijn emoties. Te voelen wat er te voelen valt.  Wow. Toen ging er  een wereld voor me open. Het heeft mijn leven op z’n kop gezet, op de meest prachtige manier die je kunt bedenken, en voorgoed veranderd.  Wat is het gaaf om te leven in verbinding met je hart. Met mijn hart.

Ik ging weer echt schrijven. Dat had ik niet meer gedaan sinds ik een jaar of 12 was. Ik ging schrijven vanuit mijn hart. Luisteren naar wat mijn hart mij te vertellen heeft als ik schrijf. Daar ontstaan ook heel veel prachtige inzichten. Je hart is namelijk heel eerlijk…

 

Dus denk jij, of voel jij (daar is je gevoel al) dat je klaar bent om te verbinden met je hart en vanuit die verbinding te gaan leven en te schrijven? En voel je dat schrijven misschien wel een hele fijne manier is om je uiten? Wil je heel graag leren hoe je dat kan doen? Lees dan hier verder over mijn mentoring-traject.

Oja, om te schrijven uit je hart heb je helemaal geen schrijfervaring nodig. Dat scheelt weer! Spreekt dit je aan? Geloof me: Dan ben je er klaar voor.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.