Een half uurtje

Ik heb de bus gemist. En daarom heb ik heb een half uurtje over. Niet meer. Het is genoeg om het bos in te lopen en te genieten. De zonnestraal door de bomen heen. De warmte van diezelfde straal.

Ik heb veel om over na te denken, maar het bijzondere gebeurt ook vandaag weer. Zodra ik het bos in loop, gaat mijn lijf ontdekken wat er allemaal te ontdekken valt. Die ene zonnestraal, het vogeltje dat ik hoor zingen. De geur van de bloemen. De wind die ik door de bomen hoor ruisen. Binnen de kortste keren is mijn aandacht gericht op het bos en verdwijnen alle gedachten. En als ze toch weer bovendrijven, concentreer ik mij weer op de geluiden die ik hoor en alles wat er te zien valt. En dat is zo veel!

Dichtstbijzijnde paaltje

Ik plof vandaag neer op het dichtstbijzijnde paaltje. Gewoon een laag houten paaltje langs het fietspad. Het maakt me vandaag niks uit dat ik dan eigenlijk in de tuin van een groot huis zit te kijken. En ze mij vanuit het huis waarschijnlijk ook zien zitten. Ik heb maar een half uurtje, dus verder ga ik niet.

bij half uurtje

Tot mezelf komen

Zo’n paaltje is heerlijk om even tot mezelf te komen. Echt. Het zit niet lekker, je wiebelt de hele tijd, maar dat maakt niks uit. Ik zit even stil, hoef niks en doe niks anders dan kijken en luisteren. Vaak doe ik mijn ogen dicht en luister ik vooral, maar vandaag had ik ze open. En zag dus heel veel. Leuk om eens op een ander paatje te zitten, dan zie je weer hele andere dingen. De herfst begint. De bomen kleuren langzaam bruin en geel en rood. Het schiet door me heen dat het altijd mooi is in het bos, zelfs de kale bomen in de winter. En tussen alle kleurende bomen zie ik ineens een grote kale boom staan. Kaal? Nu al? Begin oktober? Is dat niet wat erg vroeg? Heeft ie wel bladeren gehad dit jaar? Of zou die altijd al kaal zijn? Ik ben even totaal in verwarring.

Half uurtje

Helaas is het alweer tijd om terug te gaan. Dat half uurtje he? Maar niet voordat ik toch nog even een foto heb gemaakt. Want raar is het wel. Een tuin waar ik bijna elke dag langskom en ik heb het nog niet eerder gezien.

Het zijn dit soort kleine ontdekkingen die het elke dag weer bijzonder maken om naar hetzelfde bos te gaan. Met dank aan dat half uurtje en een paaltje waar ik anders allang voorbij ben voordat ik in de bos-modus kom.

 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.