Uilen in de avond

UilenHet schemert al. Nu pas ga ik naar het bos. Vanmiddag heb ik me toch weer tegen laten houden door de regen. Het was wel een enorme stortbui, dus ik vond dat dat mocht. Eenmaal in het bos vallen de geluiden op. Hele andere geluiden dan overdag. Nou ja, het is nét avond.

De druppels vanuit de bomen zorgen voor een rustig gekletter. Zonder dat ik nat word. Het doet me ook denken aan mijn waterval. Die ene in mijn opgeruimde hoofd. Op mijn rustige, ontspannen plekje. Soms heb je geluiden nodig om de beelden weer sterker naar voren te halen. Dat lukt nu met mijn waterval. Lekker rustig is dat zeg. Terwijl ik loop wordt het steeds donkerder. Nu besef ik pas hoe donker het dus alweer wordt. En vooral hoe vroeg dat al is. Normaal zit ik op dit tijdstip te eten en nu ben ik in het bos. Toch weer een nieuwe ervaring kan ik je zeggen. Het is doodstil. Er komt bijna geen mens voorbij. En dus hoor ik alleen de geluiden van het bos. Die kletterende regendruppels dus, vogels waarvan ik de geluiden niet herken. Zijn er ook avond of nachtvogels dan? Maar de meest verbijsterende ontdekking doe ik als ik alweer bijna uit het bos ben. Ik hoor de uil. Hè? Die hoor je toch alleen maar ’s nachts? Als je niet kan slapen? Midden in de nacht? Ík heb die nog nooit zo vroeg in de avond gehoord. Ik sta stokstijf stil om maar niks te hoeven missen. Hij klinkt anders. Lijkt een indiaan. Tja, is het wel een uil? Eigenlijk heb ik natuurlijk geen idee. Maar gaaf is het. En dat het bijzonder is dat weet ik zeker. En het kwam bijna uit de straat, en ik ben de enige die ‘m gehoord heeft. Denk ik.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.