Lieve pester

32696127_m

Pesten. Het lijkt erop dat het mijn thema is van de afgelopen week. Steeds weer mee geconfronteerd. Pittig én mooi. Mooie inzichten opgedaan over pesten. Mijn eigen gepest-zijn weer voelen. En prachtige reacties op mijn blog. Verwarrend? Ja. Leerzaam? Dat zeker. Voor mezelf, maar ook voor jou. Kijk maar.

 

Mijn vorige blog ging over de Kanjertraining die mijn kinderen op school krijgen. En hoe ze leren omgaan met het gedrag van pesters. En van zichzelf op die momenten. Over hoe ik een techniek leerde die we als volwassene kunnen gebruiken als ‘kanjertraining‘ voor onszelf.

Ik voelde me dat kleine, gepeste grijze muisje

De afgelopen week zag ik ook het pesten van dichtbij, bij mijn kinderen. Twee jongens die vervelend tegen ze deden en zij wilden wegrennen. Shit, dit is niet de bedoeling. Niet uit angst wegrennen… Ik moest denken aan de poster van de Kanjertraining op school. Zeg een of twee keer tegen de pester dat ‘ie moet stoppen. Gaat het door? Ga dan naar je juf of meester. Hmmm. Er is nu geen juf of meester. Ik ben de volwassene hier. IK moet ingrijpen. NU.

Ik greep in, maar dat ging niet zo goed. Ik was boos om wat er gebeurde. En stoof op de jongens af. En een paar tellen later was ik geïntimideerd. Geïntimideerd door de pesters. Door zijn woorden. Door zijn agressie. En ik had geen idee wat ik eraan moest doen.

Ik voelde me gepest, net als vroeger. Dat kleine, angstige gepeste grijze muisje.

Zucht. Zo dichtbij zit dit gevoel dus nog. Of is het boven komen drijven door mijn eigen blog? Dat denk ik.

 

Gelukkig heeft hetzelfde blog me deze week prachtige ervaringen opgeleverd. De vraag om je laatste blog te delen en te reageren op alle blogs die gedeeld werden. Ik heb prachtige blogs gelezen, en super gave reacties gekregen. Mooie mensen ontmoet. Doorgepraat. Uitgelegd. Contacten gelegd. Mooie sites bekeken. Zoveel prachtige reacties gekregen op mijn blog. Daar ben ik echt heel erg dankbaar voor.

 

Ergens anders las ik een (Engelstalig) blog van én over een meisje dat gepest werd. Zij ontdekte het geheim. Het geheim van álle pesters, namelijk hoe onzeker en ‘ik ben niet goed genoeg’ zij zich voelen. Dat meisje vond daarin de oplossing en wordt niet langer gepest.

 

Lieve pester, ik zie je… ik hoor je

 

Terwijl ik dit schrijf, gaan mijn gedachten terug naar mijn pesters. Al die klote-ervaringen. En mag ik ze zien. Zien in hún angst. Hun onzekerheden. De pesters en de meelopers. De meelopers die erbij willen horen. Omdat ze zich alleen voelen. Eenzaam. En meedoen betekent erbij horen. Als ze pesten ‘zijn’ ze iemand. Horen ze erbij. Net zoals die ene jongen die mijn dochters pestte. Hij moest meedoen om erbij te horen.

Fijn zo’n buitenstaanders-observatie achteraf.

 

Ik kende mijn pesters niet. Hun situatie. Hun pijn en verdriet. Hun situatie thuis.

Wie weet wat ze allemaal meemaakten.

Wie weet wat de échte reden was dat ze me pestten. Geen idee. Of toch wel nu. Ze voelden zich ‘niet genoeg’. Niet goed genoeg.

Ja, ik was ontzettend verlegen. Bang. En dus een makkelijk doelwit.Ik snap nu dat ze zochten naar iemand die zich nog onzekerder voelde dan zij. Jammer genoeg was ik dat.

En nu, nu ik me dit realiseer, kijk ik echt anders naar ze. Met andere ogen. Met nieuwe inzichten. Voor mezelf. En voor jou.

 

Ik wil jou dit zeggen

Want als jij gepest werd (of misschien wel wordt) dan hoop ik dat jij nu kunt zien dat dit voor alle pesters geldt. Ze voelen zich zo onzeker en bang, en zoeken een manier om dat te verbergen.

En misschien was je zelf wel een pester. Weet dat ik je nu begrijp.

Tegen jullie allebei (en tegen mezelf) wil ik zeggen: Je bent goed genoeg. Het is goed. Ik zie je. Ik hoor je. Ik snap je. In het Engels hebben ze daar zo’n prachtige uitdrukking voor. I am enough. Oftewel: You are enough. Jij bent genoeg.

 

Mijn dochter kwam haar pester, diezelfde jongen, later in de week tegen in het zwembad. Ze draaide zich om, zwom weg en heeft geen aandacht meer aan hem geschonken. Een keuze vanuit haar kracht. Wat een kanjer. Zo doe je dat dus.

 

Herschrijf je eigen verhaal

Als je schrijft vanuit je hart, zoals ik dit blog geschreven heb, dan kunnen er allerlei inzichten boven komen. Je kunt je eigen verhaal opschrijven. Maar zelfs HERschrijven. Ik had niet verwacht dat ik mijn pesters zou gaan begrijpen toen ik vanmorgen begon te schrijven. Zelfs als een volgende keer een gedachte aan mijn pesters pijn doet, weet ik nu ook: zij voelden zich net zo bang en onzeker als ik. En dat verandert mijn beleving. Mijn gevoel. Mijn herinnering. Mijn verhaal. Herschreven. Nu.

 

Wil jij ook jouw verhaal in woorden vatten? Wil je een deel van jouw verhaal HERschrijven?
Schrijven vanuit je hart is daar een ontzettend mooie manier voor. En je hoeft er geen volleerd schrijver voor te zijn. Ben je nieuwsgierig naar hoe dat werkt? En hoe jouw herschreven verhaal eruit ziet? Stuur me dan een email en ik stuur je mijn mini e-book Schrijvend luisteren naar je hart. En begin meteen met schrijven!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.