Kan je loslaten of hou je vast?

loslaten, echt loslaten

Loslaten. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Toch? Het klinkt simpel. ‘Laat het maar gewoon los, als je het niet meer wil voelen.’ Maar tussen de wil om los te laten en ook daadwerkelijk de vrijheid voelen van ‘wow. Ik heb het echt losgelaten…’ zit soms een wereld van verschil. En veel tijd. Voor mij in ieder geval wel. Maar ik heb ervaren dat het kan! In een paar tellen. Dát maakte een verschil! Dat kan jij ook! Kijk maar.

 

Laatst schreef ik een blog over wat ik als meisje van 6 over het leven leerde, van nare onderzoeken in het ziekenhuis. Een paar weken later ging ik voor het eerst in jaren winkelen in de stad waar ik opgegroeid ben. En op weg naar huis kwam ik met de bus langs het ziekenhuis. HET ziekenhuis van al die onderzoeken. Ik weet zeker dat ik er in de afgelopen jaren langs ben gekomen, achter in de auto van mijn ouders zittend, maar NU zag ik het gebouw. En moest ik even heel hard slikken. Dat was hier…

Er was alleen een enorm verschil met toen. Er staat een nieuw ziekenhuis aan de overkant van de weg. Dat ENE gebouw was geen ziekenhuis meer. Wow. DAT maakte een groot verschil! De spanning die ik altijd voelde IN dat gebouw vloeide uit me weg, op het moment dat we er met de bus langsreden. Weg beladenheid van die plek.

Losgelaten.

Wat een opluchting.

 

Erken je gevoel

Heb jij ook een beladen plek uit je verleden? Een plek waar je nare herinneringen aan hebt? Kun je er misschien naar teruggaan? Letterlijk, fysiek zoals ik langs het ziekenhuis kwam. Of in gedachten?

 

Wat er ook gevoel opkomt als je daaraan denkt of er bent, dat mag er zijn. Laat het er maar gewoon zijn. Voor mij was het de eerste keer dat ik langs het ziekenhuis kwam nadat ik me heel bewust was van de herinneringen. En ja dat voelde even klote. Shit. En dat is dan maar even zo.
Als je het gevoel echt voelt, erken je dat het er is. Dat het er mag zijn. Dat je het gevoel niet hoeft weg te stoppen. Verstoppen. Integendeel. Jouw angst of pijn of wat voor gevoel ook, wil gevoeld worden. Komen er tranen? Laat ze maar stromen. Tranen maken ruimte voor iets nieuws. Ben je boos? Verdrietig? Voel het maar helemaal.

 

Ik heb de gedachte aan het ziekenhuis altijd heel ver weggestopt. Ja, de onderzoeken die hadden een effect op de rest van mijn leven, maar het ziekenhuis als gebouw? Dat had ik gewoon weggestopt. Om me maar niet zo klein en bang te hoeven voelen als dat kleine 6-jarige meisje dat ik toen was.

 

Loslaten, echt loslaten

Een leven opbouwen

De volgende dag vertelde ik aan een vriendin over wat er in de bus gebeurd was en hoe dat voelde. Ze vroeg wat het verschil maakte, waarom ik nu het gevoel had dat ik het los kon laten.
‘Omdat er geen dokters meer zijn daar die mij pijn kunnen doen. Of iemand anders,’ antwoordde ik direct. Ik stelde me voor, hoe er nu mensen in dat gebouw wonen. Mensen die hun leven opbouwen. Voor wie het een thuis is. Hun thuis. Zo’n belangrijke plek in hun leven.
Net zoals het voor mij zo’n bepalende plek voor mijn leven is geweest. Maar nu genieten er mensen van hun leven daar. Genieten ze van het prachtige uitzicht over de stad. Dát was het mooiste wat ik nú kan wensen voor dat gebouw. Dat er ontzettend veel mensen gelukkig zijn en met veel plezier genieten van hun leven daar.

 

En eerlijk gezegd heb ik geen flauw idee of er inderdaad appartementen gemaakt zijn, maar eigenlijk maakt dat niets uit. Ik kon er nu, door er zó naar te kijken, verder mee komen. Afsluiten. Loslaten.

Hoe ziet die plek er nu uit?

En als ijk kijkt naar die ene plek. Hoe ziet dat er dan NU uit, zoveel jaren later? Wat gebeurt daar? Stel je je voor dat mensen daar hetzelfde ervaren als jij toen? Of lukt het om er nu anders naar te kijken? Zijn de mensen er positief, blij, of zelfs gelukkig?

Ik hoop dat je je een mooie, warme plek kunt voorstellen, waar mensen hun leven leven. Waar mooie dingen gebeuren. En dat het jou kan helpen om de beladenheid van toen misschien wel los te laten.

 

Wat ook echt kan helpen is om te gaan schrijven over je herinneringen, gedachten of gevoel over die plek. Wil je mijn e-book ontvangen met een paar mooie schrijfoefeningen die jouw schrijvend op weg helpen? Stuur me dan een e-mail. Dan ontvang je mijn mini e-book Schrijvend luisteren naar je hart zo snel mogelijk.

1 gedachte op “Kan je loslaten of hou je vast?”

  1. Marije hello,
    This is a very well written post and I can totally relate to it. In fact you had me searching for memories like yours, I shant talk about them here (too many!) but thank you.
    Cat

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.