Over Marije

Over Marije- Marije

Hoi, en welkom! Mijn naam is Marije Hoogland en ik woon Epse, een dorpje vlak naast Deventer.

Ik ben gek op taal en op schrijven en hou van de kracht van woorden. Want HOE je iets zegt is veel belangrijker dan WAT je zegt.

Een paar woorden die mij beschrijven zijn: Verhalenverteller, Redacteur, Bewuste creator van mijn leven, Blogger, Tekstschrijver, Natuurliefhebber en taalgek. Ik schrijf meestal in het Nederlands en ook graag in het Engels.

Mijn verhaal begint hier…

… op een koud hard bed in het ziekenhuis. Er hangt een enorm apparaat boven mij dat beweegt en enge geluiden maakt. Maar ik moet dapper en sterk zijn, dus ik huil maar niet. Maar ik voel me zo alleen en ben zo bang… Ze steken een slangetje in mijn lijf.

AAAUUU. Dat doet pijn!

‘Mama!!!!’

Ik was 6 toen ik dit verschrikkelijke onderzoek voor het eerst kreeg. Het werd ieder jaar twee keer herhaald. En ik had er niks over te zeggen. De dokter vond het noodzakelijk.

Deze onderzoeken hadden een onbeschrijfelijke impact op me. Ik sloot mezelf helemaal af. Durfde niemand te vertellen hoe ik me echt voelde. Ik had om hulp geschreeuwd in dat ziekenhuisbed en toch gingen die onderzoeken door. Het maakte niet uit wat ik zei, ze hoorden me niet. Ik besloot dat ik maar beter niets kon voelen en ook niet kon luisteren naar wat mijn hart me vertelde. Als ik niets voelde, ging de pijn misschien sneller over. Tja, ik was nog maar 6…

 

Hoe kon ik weten dat díe beslissing, die situatie daar in het ziekenhuis, mijn hele leven zou beïnvloeden? Iedere keer als ik in een pijnlijke of moeilijke situatie kwam, voelde ik weer díe pijn, die angst, die kramp en schaamte.

Ik vertelde niets. Aan niemand. Hield alles voor mezelf. Ik schaamde me. En ondertussen probeerde ik te voldoen aan alle verwachtingen van anderen.

Maar dat werkte natuurlijk niet.

17781299_ml

Mijn diepste dieptepunt

In 2011 kwam mijn diepste dieptepunt. Mijn huwelijk was gestrand en ik wist dat ik mijn baan ging verliezen. En ik bleef maar door rennen. Want ja, wat kon ik anders?

Tot ik op een vrijdagmorgen wilde opstaan en meteen weer omviel, terug op mijn bed. Dat gebeurde een paar keer. Ik viel steeds om. Ik voelde me een zombie: duizelig, dizzy en het leek of er een enorme bal met watten in mijn hoofd zat. .

Kwam dat echt door het etentje met mijn collega’s van gisteravond? Ik wilde niet gaan, maar ik moest wel. En heb er het beste van gemaakt. Het eten was heerlijk, maar toen ik eenmaal thuis was, stortte ik in. Letterlijk. En zat ik de hele nacht op het toilet.

Ik dacht dat ik die maandag wel weer aan het werk kon. Maar dat liep nogal anders. Ik stortte in een vette burnout. Niet dat ik dát wilde toegeven… ik moest toch doorgaan en sterk blijven? Ik bleef ontkennen wat mijn lijf me wilde vertellen. Mijn hart heeft toen geschreeuwd om aandacht en ik heb er niet naar geluisterd. Alweer. Het was een afschuwelijke tijd. Ik kon bijna niets doen en voelde me weer als dat 6-jarige meisje, lamgeslagen en hulpeloos in het ziekenhuis.

 

Ik was bijna een jaar verder, toen de burnout behandeling me deed beseffen dat er iemand was die MARIJE heette. En dat IK dat was. Ik moest op dat moment voor mezelf kiezen. Ik had geen keuze meer. Jemig, wat voelde dat vreemd. Onwennig. Onmogelijk zelfs.  Ik had geen idee hoe ik dat moest doen. Voor mezelf kiezen. Maar… ik begon te voelen!

‘Jij hebt hulp nodig’

Ik moest naar een andere bedrijfsarts. Doodsbang was ik. Bang dat ik weer volledig aan het werk moest. Want dát betekende dat ik mijn baan ging verliezen. Mijn hele lijf schreeuwde NEE!
Maar die arts zei zoiets belangrijks tegen mij:

‘Jij kunt dit niet alleen, je hebt hulp nodig.’

Mijn hoofd begon te ratelen.

Wat? Wat zeg je? Hulp? Hoe dan? Wat bedoel je?

‘Je hebt hulp nodig om een baan te vinden, in de huidige arbeidsmarkt en gezien de staat waarin jij nu verkeert,’ legde hij uit.

Oh ja… wat had ik hulp nodig. En wat wilde ik dat graag. Ik kon dit echt niet meer alleen.

Die arts zorgde ervoor dat ik een loopbaancoach mocht inschakelen.

Mijn authentieke ik

Mijn ont-dekkingsreis naar mezelf 

‘We maken je zo sterk mogelijk als mens’.

Dat waren de eerste woorden van mijn coach. Het begin van mijn ontdekkingsreis. Mijn transformatie. We doken de diepte in, vanaf dat allereerste moment. Ik ontdekte een compleet nieuwe IK. De NIEUWE Marije.

Ik ging voelen. Echt voelen. Ik leerde dat ik mijn hart kon voelen. Ontdekte dat kleine, zachte stemmetje van mijn hart, dat me vertelde dat ik mijn gevoelens niet hoefde te verstoppen. Of mezelf. Niet meer.

Voor het eerst in mijn leven ontdekte ik de weg naar mijn hart en mijn gevoel. Ik ontdekte hoe prachtig het leven was. En ik leerde dat ik mocht luisteren naar wat mijn hart me al wilde vertellen sinds ik een klein meisje was.

Leven en schrijven vanuit mijn hart

Ik ging weer schrijven. Dat had ik niet meer gedaan sinds ik 12 was. Nu was het weer leuk, en het kwam rechtstreeks vanuit mijn hart. Deze manier van schrijven zette mijn leven op z’n kop. De woorden stroomden vanuit mijn hart zo het papier op. Ja, ik schrijf het liefst met pen en papier. Lekker ouderwets, ik weet het.

Ik ging stralen, hoe meer ik over mezelf leerde en wie ik echt ben. En ik gebruikte het schrijven om mijn authentieke ik een stem te geven. Wat was dat gaaf!

 

En vanuit het diepste van mijn hart kan ik nu zeggen:

‘Ik hou van mijn leven.’

rp_Wat-is-je-verhaal-300x197.jpg

Vertel eens… Wat is jouw verhaal?

Heb jij je hart wel eens op slot gedaan?

Heb je je gevoel afgesloten?

Als jij ooit besloten hebt om jouw gevoel niet meer te voelen, dan hoop ik dat je ziet dat je niet alleen bent. Dat er een weg is om daaruit te komen. Zelfs als jij die weg nu niet ziet, vertel ik je dat ‘ie er is.

 

Ik ken de donkere kant van het leven. De pikzwarte dagen. De grijze, wazige mist.

En ik weet dat jij jouw hart kunt ontdekken. Weer. Of voor de allereerste keer. Jouw hart verlangt ernaar om zich heel zachtjes te laten horen.

Ik help jou om voorbij de pijn en blokkades van je vroegere ervaringen te komen.

Ik help je om jouw authentieke ik een stem te geven en de ervaringen te helen, als je schrijft.

 

Er is iets magisch aan ‘schrijven vanuit je hart’. Als je verbind met je hart en de woorden stromen uit je pen, dan komt er een ongelofelijke wijsheid naar boven. Jouw eigen wijsheid. De wijsheid waar je van droomde. En die gewoon in je zit.

En die wijsheid geeft je antwoorden. En zoveel plezier.

Wil jij dat ook ervaren?

Neem dan contact met me op. Ik help je heel graag!

Liefs

Marije

Marije Hoogland

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.