Grijze muis

grijze muisNog niet zo heel lang geleden was ik een grijs muisje. En dan bedoel ik een piepklein, zwart, grijs muisje. Schichtig en spichtig om mij heen spiedend en alles doen om vooral maar niet op te vallen. Bang voor alles en iedereen. Alsof ze me zouden opeten als ik überhaubt iets zei. Dus zei ik liever niks. Ik was een kei in ontwijken en afwachten.

 

Sinds een paar maanden weet ik dat ik ervoor koos om een grijs muisje te zijn. Niet omdat ik dat nou zo graag wilde, maar het was een reactie op alles wat er in mijn leven gebeurd was. En een reactie op hoe ik in het leven stond. Klein en bang weet je nog? Ik kon er ook voor gaan kiezen om het anders te doen. Mijn god, wat wilde ik het graag anders. Dat wilde ik eigenlijk mijn hele leven al en tot nu toe, een paar maanden geleden dus, was het me nooit gelukt. Ik wilde wel, maar ik had geen idee hoe. En dus gebeurde er niks.

Loslaten…

Nou, nu weet ik het wel! Wat voor mij het grote verschil maakte? Ik heb leren loslaten. Echt loslaten. En voelen. Want dat ‘gevoel’ had ik wel hééééél ver weg gestopt. Toegegeven, er moest heel wat puin geruimd worden. In mijn hoofd vooral, en zelfs in mijn huis. Dat puin ruimen was echt klote. Maar het moest, want ik wilde verder komen! En dus ging ik door. En toen ik eenmaal klaar was… heerlijk! Ik wist niet wat me overkwam. Ik ben niet meer bang om iets te zeggen. Ik geniet van de mensen om mij heen en ook van de contacten met mensen die ik niet zo goed, of helemaal niet ken! En dat zeg ik??? Ja! Ik geniet van de gezelligheid met anderen. Van het bos, ik belééf het bos en ik leer er vooral heel veel over mezelf.

Nu komt dat grijze spichtige muisje nog wel eens ter sprake. Maar dan als: dat deed je zo, zo zag ik jou, maar dat zie ik nu helemaal niet meer. En dat is wel zo gaaf joh! Want ik kan heel veel zelf vinden en ervaren. Maar als anderen de veranderingen zien, dan weet ik: dit is echt! En niet alleen in mijn hoofd.

Ik zag je lopen

Ik was laatst op mijn werk mijn mobiel kwijt. Niet op mijn bureau, niet in jas- of broekzakken. En ook niet op de plek waar ik vlak daarvoor met een collega had zitten praten. Toch wel even lichte paniek hoor. Ik moet ook een beetje verdwaasd en gejaagd hebben rondgelopen en gekeken. Zo voelde het in ieder geval wel. Er kwam een collega naar mij toe die ik niet ken. ‘Zoek je je telefoon?’ vroeg ze. Ja! ‘Ik had je zien zitten praten daar en nu zag ik je lopen zoeken,’ zegt ze. WAUW! Ik bedankte haar, dolblij dat m’n telefoon terug was.

Ik ben zichtbaar!

’s Avonds realiseerde ik me: Hé, heb je wel gehoord wat ze zei??? Ze had me zien zitten! En daarom herkende ze me toen ze me zag zoeken! WAUW! Ik ben niet onzichtbaar meer. Ik bén er. Mensen zién mij dus!
Toch jammer dat ik haar later niet heb verteld wat die paar woorden voor mij betekenden. Eerlijk gezegd weet ik niet eens meer zeker hoe ze eruit ziet. Daar heb ik toen helemáál niet op gelet.

1 reactie op “Grijze muis”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.